Οι Μπελάδες Είναι Η Δουλειά μου

Οι μπελάδες στη ζωή μου ξεκίνησαν περίπου την ίδια περίοδο που άρχισα να ασχολούμαι με γυναίκες, οπότε δε θα ήταν τελείως λάθος να θεωρήσεις πως υπάρχει κάποια σχέση ανάμεσα στα δύο.

Από κάτι απλό, όπως είναι μερικοί μελανιασμένοι κόμποι στο δεξί μου κροσσέ από την μπουνιά που έριξα σε έναν μπαροκαυγά για τα μάτια μιας κοκκινομάλλας, μέχρι κάτι πιο περίπλοκο, όπως είναι ένα διαζύγιο και μια διατροφή που μετά βίας πληρώνω, οι γυναίκες έχουν φροντίσει να μου κάνουν τη ζωή ποδήλατο. Θα έλεγες πως θα έβαζα μυαλό μετά την πέμπτη στραπάτσα το πολύ, αλλά τι να πω. Ο Θεός θα είχε κάποιο λόγο που δε μ’ έκανε έξυπνο. Έτσι, όταν χτύπησα το σήμα και το υπηρεσιακό μου περίστροφο -ένα 38άρι Κολτ- στο γραφείο του επικεφαλής του τμήματος ανθρωποκτονιών στα κεντρικά της αστυνομίας του Λος Άντζελες, φρόντισα να κάνω αυτούς τους μπελάδες κατά κάποιο τρόπο δουλειά μου. Δεν ήξερα να κάνω και τίποτ’ άλλο.

Η άδεια του ιδιωτικού ντετέκτιβ ήρθε μες σε ένα σαλιωμένο φάκελο ένα μήνα και κάτι μετά την αίτησή μου. Το ότι ήμουν σχετικός με τη δουλειά με απάλλαξε από το τεστ που δίνουν οι περισσότεροι. Έπιασα ένα φθηνό διαμέρισμα στη διασταύρωση Δυτικής Έκτης και Νόρμαντι στην Κορέα Τάουν -μ’ αρέσει το φαγητό εκεί πέρα- και μετέτρεψα το ένα και μοναδικό δωμάτιο, που λογικά προοριζόταν για κρεβατοκάμαρα, σε γραφείο. Δεν είχα ανάγκη από κρεβάτια και τέτοιες πολυτέλειες. Άλλωστε η ζωή ενός ιδιωτικού ντετέκτιβ δεν του επιτρέπει να κοιμάται καλά ή πολύ· τουλάχιστον τις μέρες που υπάρχει δουλειά. Για όλες τις άλλες μέρες έχω φροντίσει κι έχω προμηθευτεί ένα ωραίο σετ καλές μυγοσκοτώστρες. Όσον αφορά το προαναφερθέν κρεβάτι, η έλλειψή του ήταν αδιάφορη. Τον τελευταίο καιρό είχα συνηθίσει να κοιμάμαι σε καναπέ. Τουλάχιστον αυτός που είχα τώρα δεν είχε ενοχλητικά ελατήρια που πετάγονταν σαν τιρμπουσόν και πίεζαν ευαίσθητα σημεία και γι’ αυτό ήμουν ευγνώμων.

Πέρα απ’ αυτό το δωμάτιο, το παλατάκι μου διέθετε ακόμα ένα καμπινέ και μια μακρόστενη κουζίνα, δύο δωμάτια που είναι τόσο αταίριαστα να είναι το ένα δίπλα στο άλλο όσο αταίριαστος είναι κι ένας καθιστός νέγρος στις πρώτες θέσεις του αστικού τραμ. Η εξώπορτα απ’ την άλλη, λόγω του ότι βρισκόμουν πια σε διαμέρισμα και όχι στο γραφείο μου στο τμήμα, δεν είχε θαμπόγυαλο και μαύρα διακριτικά γράμματα, αλλά στο κιτρινισμένο χαρτάκι του κουδουνιού είχα φροντίσει να γράψω όνομα και ιδιότητα.

Νίκο Στάμος, Ιδιωτικός Ντετέκτιβ.

Ήταν την εποχή που ο Μίκι Κοέν μετά από ένα παιχνίδι τράπουλας στο Σικάγο που θρήνησε περισσότερα θύματα απ’ ό,τι συνηθιζόταν ήρθε στην Πόλη των Αγγέλων για να συνεχίσει το κύκλωμα στοιχημάτων και τα παράνομα παιχνίδια κάτω από την εποπτεία του Μπάγκσι Σίγκελ. Ο αντίκτυπος της οικονομικής κρίσης ακόμα και μία δεκαετία μετά παρέμενε αισθητός και οι άντρες ήταν πρόθυμοι να κάνουν στην μπάντα την τιμιότητά τους για λίγα γρήγορα πράσινα. Το Χόλιγουντ είχε διανύσει κιόλας το πρώτο μισό της χρυσής του περιόδου και κάμποσες κοπέλες συνέχιζαν να συρρέουν από την βλαχαδερή επαρχία με τίποτα παραπάνω από μερικά δολάρια κι ένα όνειρο στην τσέπη. Οι τζακαράντες στην κοιλάδα απέναντι από τους λόφους του Χόλιγουντ είχαν πάρει να ανθίζουν. Το αλκοόλ έρρεε πάντα άφθονο -μια συνήθεια που μας έμεινε από την εποχή της ποτοαπαγόρευσης, παρέα με τη Μαφία και το οργανωμένο έγκλημα- και τα τζαζόμπαρα αυξάνονταν και πληθύνονταν όπως οι απόγονοι του Αβραάμ. Ήταν μια καλή εποχή για να είσαι ιδιωτικός ντετέκτιβ.

Όσο γινόταν βέβαια προσπαθούσα να απέχω από τέτοιου είδους υποθέσεις που είχαν να κάνουν με μαφίες και κομπίνες και που στο τέλος τους για γαρνιτούρα μπορεί να με πασπάλιζαν με λίγη πυρίτιδα και για κερασάκι να μου φύτευαν μια σφαίρα στο κεφάλι. Συνήθιζα να επιλέγω πιο βαρετές υποθέσεις, όπως διαζύγια και παρακολουθήσεις. Το έλεγα και στην αγγελία μου. «Ειδικός σε υποθέσεις μοιχείας» έλεγα και αυτή η φράση έκρυβε μέσα της περισσότερη ειρωνεία κι από ένα σπανό που κέρδισε δωρεάν ξύρισμα για την υπόλοιπη ζωή του. Μου έφερνε έστω πέντε έξι μπελάδες το μήνα και για τα έξι σεντς τη λέξη τη βδομάδα που μου στοίχιζε μπορώ να πω πως τα έβγαζε τα λεφτά της.

Όσο κι αν προσπαθώ όμως να περιορίζω τη δράση μου σε τέτοια απλά πράγματα, δεν ξέρεις ποτέ τι υπόθεση φέρνει αυτός που σου χτυπάει την πόρτα και γενικά δεν έχω την πολυτέλεια να απορρίπτω δουλειές. Ειδικά όταν αυτός που χτυπάει τυχαίνει να είναι γένους θηλυκού. Τότε μου είναι αδύνατον να πω όχι. Γιατί όταν βλέπεις μια γυναίκα σε ανάγκη οφείλεις να κάνεις κάτι, έτσι δεν είναι;

Συνήθως όμως οι μπελάδες που έρχονται ψάχνουν είτε για συζύγους που έχουν να δώσουν σημεία ζωής κάποιες μέρες, είτε γιατί τους έχουν μπει ψύλλοι στ’ αυτιά. Η εμπειρία μου μου λέει πως οι δύο αυτές περιπτώσεις συνήθως συνδέονται. Όποτε ακούω πως κάποια θέλει να βρω τον άντρα της και το λόγο της εξαφάνισής του, ξέρω ήδη την απάντηση και αυτή δεν είναι παρά ένας ακόμα μπελάς, κατά πώς προστάζει η λογική, πιο νέος και με πιο ωραίο σώμα από τη σύζυγο. Αλλά η αμοιβή μου είναι τριάντα δολάρια τη μέρα συν τα έξοδα, οπότε συνηθίζω να κάνω τον ανήξερο τις πρώτες δυο τρεις μέρες μέχρι να της πω αυτό που ξέρω ήδη απ’ την αρχή. Ξέρω πως είπα ότι όταν βλέπω μια γυναίκα να χρειάζεται βοήθεια έχω καθήκον να της την προσφέρω, αλλά επίσης το φωτοστέφανο δεν ταιριάζει με τα μάτια μου. Τίποτα δε γίνεται τζάμπα τέτοιους δύσκολους καιρούς, ακόμα και οι καλοσύνες.

Η προτίμησή μου σε τέτοιες βαρετές υποθέσεις βέβαια δεν έχει να κάνει μόνο με την προσπάθειά μου να μένω μακριά από φασαρίες και πιστολίδια, αν και το να κρατήσω το τομάρι μου με τον ίδιο αριθμό οπών που προβλέπει η εργοστασιακή κατασκευή είναι μέσα στα θετικά. Αλλά τέτοιες βαρετές υποθέσεις, αν είμαι τυχερός, ευθύνονται μερικές φορές και για λίγα βράδια ανεβασμένης πίεσης. Από το καλό είδος. Αυτό που βοηθάει κι άλλα πράγματα να ανέβουν. Όπως το σκέφτομαι, μάλλον δεν είναι και τόσο τυχαίο που το γραφείο μου εκτελεί ταυτόχρονα και χρέη κρεβατοκάμαρας.

Σκεφτείτε το έτσι:

Μια απελπισμένη σύζυγος ανακαλύπτει την αλήθεια για τον άντρα της. Η σύζυγος είναι ευάλωτη, αλλά και οργισμένη. Είναι ο χειρότερος συνδυασμός για μια γυναίκα. Την ωθεί πάντα σε λάθος αποφάσεις. Δυστυχώς γι’ αυτή είναι και ο καλύτερος για οποιονδήποτε άντρα τύχει να βρίσκεται κοντά της – εννοείται πέρα απ’ τον ηλίθιο που την εξόργισε. Μαντέψτε λοιπόν ποιος είναι δίπλα της για να προσφέρει έναν ώμο και να τη βοηθήσει να πάρει αυτή τη λάθος απόφαση.

Δε γελιέμαι φυσικά. Ξέρω πως δεν είναι έρωτας ή σχέση ή γενικά οτιδήποτε βαθύ και ουσιαστικό. Ξέρω πως δεν είμαι παρά ένα μέσο να εκδικηθεί μια απατημένη σύζυγος· τίποτα άλλο πέρα από το «ίδιο νόμισμα» της γνωστής λαϊκής ρήσης. Όμως δεν παύει κι αυτό να είναι ένα αναλγητικό απέναντι στα φώτα και τη μοναξιά της πόλης. Σχεδόν το ίδιο αποτελεσματικό με ένα φθηνό μπουκάλι ουίσκι.


Το σκληρό αμερικάνικο μυθιστόρημα (hard-boiled) όπου τον πρωταγωνιστικό ρόλο έχει ένας ιδιωτικός ερευνητής που δρα με πυξίδα τον προσωπικό του κώδικα αλλά και τα ελαττώματά του, αποτελεί ένα από τα αγαπημένα μου είδη λογοτεχνίας. Συγκεκριμένα η γραφή του αξεπέραστου Raymond Chandler έχει επηρεάσει αρκετά το προσωπικό μου ύφος. Το συγκεκριμένο κείμενο αποτελεί μια δικιά μου ακατέργαστη απόπειρα στο είδος και είναι το πρώτο κεφάλαιο μιας ανολοκλήρωτης προς το παρόν αστυνομικής ιστορίας στην οποία συστήνω τον ήρωά μου Νίκο Στάμος.